Rüstem-i ceng-āzmā Sulṭān Selīm-i Cem-sipāh Ṭopçıyāna ḳışla yapdı patlasun ḫaṣm-ı le’īm Ṣīt-i ḳahrı şeş-cihāta velvele-endāz olup Heybetinden düşdi cān-ı düşmenāna ḫavf u bīm Fenn i āteş-bāziyi bu ʿaskere taʿlīm idüp Mülket-i aʿdā-yı dīne virdi iḥrāḳ-ı ʿaẓīm Berḳ-veş alsa fetīli ṭop-ı raʿd-āvāzeler Düşmeni gök ḳubbeniŋ altında hep eyler ʿadīm Dem çeküp ejder gibi aġzından āteşler ṣaçar Bir nefesde kül ider ḫaṣmıŋ yerin eyler caḥīm Ṭop-ı ʿanḳā-peykeriŋ pervāz idince güllesi Tā verā-yı Ḳāf’a ḳoysaŋ dāneyi eyler dü-nīm Ṭop gibi gürler derūn-ı sīnesi bu leşkeriŋ Gūş idince düşmeniŋ patlar ödi Mevlā ʿalīm Ṭopṭolı bu ḳışlada ṣınf-ı cünūd-ı müslimīn Ceng idüp dīn uġrına ḫıdmetde olmuşlar muḳīm Taḫt-ı iclālinde ol şāhıŋ olup ʿömri füzūn Ser-be-ser iḳlīmini maʿmūr ide Rabb-i Raḥīm Pür-şererdir mıṣraʿ-ı tārīḫ ʿAynī çün fetīl İtdi Ṭopçı Ḳışlası bünyād cūd-ı şeh Selīm (1220)