Dürretü’t-tāc-ı saʿādet, şems-i burc-ı salṭanat Duḫter-i ṣad-aḥter-i Ḫān Aḥmed-i çarḫ-āşiyān Fāṭıma Sulṭān-ı ʿālī-şān-ı zehrā-ḫilḳatıŋ ʿÖmrün efzūn ede iclāl ile Rabb-i Müsteʿān Ketḫudā bānū sezā-yı devleti Āşūb Ḳadın Oldu sulṭānı gibi cūyā-yı ḫayrāt-ı ḥisān Yümn-ile tarḫ-efgen-i bünyād olup bu çeşmeye Ḥaḳ yoluna mālını beẕl eyledi bī-imtinān Zīb u ārāyişle verdi öyle āb-ı tāb kim Der temāşā eyleyip nūş eyledikçe teşnegān ʿAynıdır Āb-ı ḥayāt’ıŋ yā ayağı Kevs̱er’iŋ Selsebīl-i bāġ-ı Cennet’tir yā Tesnīm-i Cinān Mevḳiʿinde böyle ḫayrāt olmaz müyesser herkese Ḥüsn-i tevfīḳ-i ḫulūṣ-ı ḳalbe mebnīdir hem-ān Ḥaḳ teʿalā eyleyip şāyān-ı dergāh-ı ḳabūl Maṣdar-ı ās̱ār-ı ḫayr ede vücūdun her zamān Tā’ibā dedim sitāyiş birle tārīḫin görüp Oldu zībā çeşme-i Āşūb’dan Zemzem revān 1133