Emīn-zāde cenāb-ı Ḥāc Aḥmed kim bu ʿālemde Oŋa oldu müyesser ḫāk-būs-ı Kaʿbe-i ʿulyā Zihī zībā sebīl-i mā-i selsāl-i muṣaffāter K’olur nūş eyledikçe ʿayn-ı Zemzem-veş ṣafā-baḫşā Edip teşmīr-i bāzū-yı fütüvvet fī sebīlillāh Pür etti niʿmet-i ḫayr-ile çeşm-i Kepçe’yi ḥaḳḳā Terāzūda nola ṭartılsa āb-ı dürr ü gevherle Leṭāfette oŋa lü’lü-i lālā olamaz hem-tā ʿUṭāş-ı nāsa bir āb-ı muṣaffāyı sebīl etti Yenābīʿ-i himemden bu maḥalle eyleyip icrā Ṣafā-yı leẕẕetin bir kez düşünde Kūhken görse Ederdi ʿömrü olduḳça leb-i Şīrīn’den istiğnā ʿAceb mi teşne-lebler olsa şīrīn-kām da’vāsı Żiyāfet eyledi ʿaṭşāna şehd ü şīr ile gūyā Edip ḫayrātını mebrūr, ede Ḥaḳ saʿyini meşkūr Muʿīn ola hemīşe oŋa luṭf-ı Ḥażret-i Mevlā Gelen dil-teşneye her kūzesi Sālim dedi tārīḫ Zülāl-i pāki nūş et bu sebīl-i ābdan ṣıḥḥā 1134