Ḥāliyā maṭbaḫ emīni Ḥasan Aġa ki ider Dāʾimā ḫayr ü s̱evāb itmegiçün reʾy-i ṣavāb Fuḳarā zümresine luṭf u aʿṭādur kārı Nʾola olursa duʿācıları hep şeyḫ ile şāb Ḥüsn-i ḫulḳı şeref-i ẕātın ider ḫalḳa ʿayān Feyż-i cūdu kerem-i ṭabʿını eyler işrāb Ḫāṭırın yapmadadur luṭf ile ḫalḳuŋ her gāh Nʾola devrinde anuŋ ḳalmaz ise ḳalb-i ḫarāb Gerçi kim meşrebi her demde olur fāyiż-i cūd Yine ammā ki idüp ṭeşne-lebānı sīr-āb Yapdı bir çeşme idüp mālını ṣū gibi nis̱ār Ki vire ḫāṭır-ı ʿaṭşāna feraḥ vefret-i āb Bu maḥalde var idi ṣuya żarūret ḥaḳḳā Herkesi eyler idi tāb-ı ḥarāret bī-tāb Şimdi bir menbaʿ-ı pākīze olundı bünyād Aḳdı bir āb ki reşk eyler aŋa Kevs̱er-i tāb Āb-ı cūdı ile reyyān ola dāʾim dünyā Meşrebin ʿayn-ı ḥayāt eyleye Rabbüʾl-erbāb Didi tārīḫini bu çeşme-i ḫayruŋ Cevrī Ḥaḳ ḳabūl ide zehī ʿayn-ı laṭīf āb-ı s̱evāb