Çeşmesār-ı maʿdelet deryā-yı cūd-ı mekremet Ebrū-yı salṭanat-ı dehriŋ ḫidīv-i aʿdeli Ḥażret-i Sulṭān Maḥmūd-ı hümāyūn-fāl kim Cebhesinde berḳ urur feyż-i ḫafī nūr-ı celī Ṭabʿı bir āyīne-i kītī-nümādır kim müdām Ḫāne-i āyīne-i ḫūrşīdi eyler müncelī Dāver-i ʿadl-i āzmā dād āver mümidd ü hekīm Ẕātına ḫaṣīṣedir ʿadl-i ʿÖmer cūd-ı ʿAlī Berḳ ü bārān gibi verdi luṭf u ḳahrıŋ ḥükmünü Bir eli şemşīrde her dem keremde bir eli Ḫādim-i dergāhına şehler kemer-i ḫançer verir Ḳuvvetüʾẓ-ẓahr-ı ḫilāfetdir o zor-āver belī Berri baḥri bī-kenār eyler ḫurūş-ı luṭfla Baḥri berr eyler Ḫudā ḥıfẓ eyleye ḳahrı velī Ḳulzüm-i teyyār olup ʿahdinde emvāc-ı serāb Ṭutdı dünyāyı ser-ā-ser ʿayn-ı cūd-ı eşmeli Bir gün ez-cümle çekilmişdi ṣuyu bu çeşmeniŋ Olmuş idi ḫuşk leb-i dil-teşneler müstes̱ḳılı Şöyle maḥv olmuş idi ābı kim bilinmezdi anıŋ Ne ayaġı ne başı ne āḫiri ne evveli Bulamazdı gözlerin ʿayn-ı ḥayāt-āsā eger Olsa İskender elinde āfitābıŋ meşʿali Az ḳalmışdı ki nāmın ḳuru çeşme ḳoyalar Bir muṣavver ḳubbeli birḳaç mücessem lūleli Ḥaḳḳ Teʿālā pādişāhıŋ ʿömrün efzūn eyleyip Düşmenin her ḳande varsa eylesin müsteʾṣıli Himmet ile eyledi evvelkiden aʿlā binā Mühmeli oldı mükemmel hem mufaṣṣal mücmeli Şöyle raʿnā yapdı kim gözler naẓīrin görmedi Āsiyāb-ı tünd çerḫ-i āsmān devr edeli Mā-i berdi şöyle kim eyyām-ı tābistānda Beyḳoz ehli ġālibā der-pīş ederler menḳalı Çeşme-i ḥayvān idi gūyā ẓalām-ı ḫākde Buldu Ḫıżr-ı himmetle anı Maḥmūd Ḫān-ı velī Görücek ḥüsn-i ḫitāmın dediler tārīḫini Dehriŋ erbāb-ı suḫanı ʿaṣrıŋ ricāl-i ekmeli Ben de taḥsīn eyleyip en ṣoŋra taḥrīr eyledim Nevresā bir beyt-i pākile dü tārīḫ-i celī Beyḳoz’un buldu ṣuyun yapdı bu dil-keş çeşmeyi 1159 Şāh-ı bālā-menzilet Sulṭān Maḥmūd-ı Velī 1159