Yenbūʿ-ı ikrām ü ʿatā deryā-yı iḥsān u sehā ʿAbdülmecīd Ḫān dāʾimā dünyāyı ḳılmış müstefīd İcrā-yı ḫayrāt etmede neşr-i müberrāt etmede Mānend-i cennāt etmede dehri o ḫāḳān-ı reşīd Etmekde luṭfun her zamān dünyāya ṣu gibi revān Bu faḫr ile ehl-i cihān dergāhına olmuş ʿabīd Nev-çeşme bünyād eyledi Begoglı’n ābād eyledi Sükkānını şād eyledi iẓhār edip luṭf-ı cedīd Ol şāh-ı İskender-ṣıfat ḳıldı revān āb-ı ḥayāt Reşk eylesin nehr-i Fırāt bulsun içen şevk-i mezīd Bu çeşme-i zībā-niẓām Şevvālde oldu tamām Nās oldu pür-şevk ü ġarām icrā ederler resm-i ʿīd Tā ḥaşr ola ol şehriyār ʿömr-i ebedle ber-karār Sīr-āb-ı feyż-i Kird-gār nuṣretle şād-āb-ı ümīd Zīver bu tārīḫim sezā olsa güher-veş ẕī-bahā Etdi maḥallinde binā bu ʿaynı Ḫān ʿAbdülmecīd 1259