Ṣalāḥu[’d-dîn ü] Sulṭān-ı zamān-kim mihr-i feyżinden Münevver olmada günden güne dünyā vü mā-fi-hā Ḫuṣūṣā ḳıldı Boġaziçi’ni başdan başa rūşen Yapıp bu cāmiʿ-i pür-nūru ol şāh-ı cihān-ārā Muşaʿşaʿ ḳubbesi mānende-i ḫurşīd-i ʿālem-tāb Menār-ı ser-bülendi bir ʿamūd-ı ṣubḥdur gūyā Ne cāmiʿ gülşen-i cennet deseŋ lāyıḳ leṭāfetde O gülşende bu bāb-ı salṭanatda bir gül-i raʿnā Yapış gül-mīḫ-i zer-kāra olursun maṭlaba vāsıl Budur bāb-ı füyūzāt-ı Cenāb-ı Ḫālıkuʾl-eşyā Ede bānīsiniŋ Ḥaḳ şevketin efzūn ki devrinde Nice ʿālī es̱erler nev-be-nev olmaḳtadır inşā Görüp resm-i dil-ārāsın dedi Riʿfat ḳulu tārīḫ Zihī maʿbed ki Ḫān Maḥmūd-ı ʿādil ḳıldı nev iḥyā 1248 el-ʿAbdü’d-dāʿī Yesārī-zāde Muṣṭafā ʿİzzet ġaferallāhu zünūbehumā