Bānī-i bünyān-ı şevket Ḫān Maḥmūd’uŋ Ḫudā Eylemiş ẕāt-ı hümāyūnun esas-ı ʿadl ü şān Ol şehiŋ ḳānūnudur muḥkem binā-yı maʿdelet Oldu tesīs-i niẓāmıyla cihān dārü’l-emān Ẓıll-ı Ṭūbā’sında ol şāh-ı müceddid-himmetiŋ Köhne dehr oldu bu nev-ās̱ār ile cennet-nişān Eyleyip ikmāl ʿunvān-ı şehen-şāhāneyi Bu sarāyı etdi nev-bünyād o şāh-ı kār-dān Bārekallāh oldu bu sāhil-sarāy-ı nev binā Ol şehen-şāh-ı cihāna dil-nişīn ʿālī-mekān Sīm-ten dilberleri ṣaf-beste olmuş ẓann eder Görse bir kimse sütūnhā-yı ruḫāmın nā-gehān Nola her bir seng-i ṣāfisi olursa şeb-çerāġ Oldu tārīḫi anıŋ lafẓ-ı Çerāġān bī-gümān Ḥaşre dek olsun o şāhenşāha eyvān-ı neşāṭ Fevz ü iclāl ile bu sāḥil-serāy-ı dil-sitān Cevherīn ü tam iki tārīḫ Zīver söyledim Ol şehiŋ ḫayr-ı duʿāsın eyleyip vird-i zebān Ġıbta-fermā-yı selāṭīn-i cihān olsa nola Ḳıldı iḥyā resm-i nev sāḥil-serā şāh-ı cihān 1255