Cāmi‘-i ās̱ār-ı nuṣret ḥāfıẓ-ı erkān-ı dīn Ḫān Maḥmūd-ı muẓaffer nāṣır-ı şer’-i metīn Meḥbiṭ-i feyż-i Ḫudā sertāc-ı şāhān-ı cihān Muḳtedā-yı ehl-i sünnet pīşvā-yı mü‘minīn Ḫuṭbesin tā minber-i ‘arş üzre yazmış ḳudsiyān Zīb-i miḥrāb-ı ḫilāfet āyet-i fetḥ-i mübīn Oldu yāver baḫt-i fīrūzu bu cālī buḳ’anıñ Rūḥ-ı ṣāḥib-ḫayrı iḥyā eyledi şāh-ı güzīn Şimdi pertevlendi tāb-ı luṭf-ı şāhenşāh ile Yandıġına yanmasın bu ma‘bed-i ferḥat-rehīn Çār meẕhebde müsellemdir binā-yı dil-keşi Dört yol aġzında ne zībā düşdü bu cāy-ı bihīn Tā be maḥşer eylesin melce’ o şāh-ı ‘ālemīn Ehl-i tevḥīde hümāyūn sāyesin Rabbü’l-mu‘īn Secde-i şükr ederek yazdım Lebīb tārīḫini Yapdı cāmi‘ Ḫān Maḥmūd u imāmü’l-müslimīn 1239