Ḥażret-i ʿAbdülmecīd Ḫān-ı şehenşāh-ı hümām Bendesi olmakdadır dāʾim onuŋ her ḫāṣ u ʿām Şevket ü şānı cihānı ṭutdı ol şāhenşehiŋ Geçdi Rūmı arżdan heft āsumāna verdi nām Ḥaḳḳa şükr olsun ki sulṭān-ı cihānıŋ dāʾimā Cū-yı iḥsānı dem-ā-dem bulmada ṣuyuŋ tamām ʿĀlemi maʿmūr edip emn ü feraḥ ṭoldurdı hep Oldu dünyā gūyiyā bir ravża-i dārü’s-selām İşte ez-cümle yapıp luṭf-ile Bāb-ı ʿĀlī’yi Ne der ü dīvārı ḳalmışdı onuŋ ne saḳf u bām Dāʾim etsin taḫt-ı ʿālīsinde tevfīḳiŋ refīḳ ʿÖmrün efzūn eylesin hem-vāre tā rūz-ı ḳıyām Ḥamd edip Ḥaḳḳa hezārān şükr ile etdi duʿā Çün tamām olduġını gördi murādı nā-be-kām Ḥātif-i ġaybī dedi bu mıṣraʿı gūş etdi dil Himmet-i ʿAbdülmecīd Ḫān lafẓıdır tārīḫ-i tām 1259 Ketebehu Yesārīzāde Muṣṭafā ʿİzzet ġufire lehümā