Şāh Aḥmed bin Meḥemmed Ḫān el-muẓaffer dā’imā /Mülūkuŋ āb-ı rūyu Ḥażret-i/ Ḫān Aḥmed-i s̱ālis̱ Ki Mevlā maḳsem etmiş /dergehin/ cūy-ı te mennāya /Muḥīṭ-i şevketinden cāh-ı İ/skender kemīn-lücce ʿUluvv-i himmetinden rütbe-i gerdūn pesīn-pāye /Suyun buldu/ zamān-ı devletinde mülk-i ʿOsmānī Şarāvet verdi cūy-ı ʿadl ü dādı bāġ-ı dünyāya Olur seyl-i ḫurūşān gibi cārī ḥükmü āfāḳa Çeker İskender-āsā şevḳeti sedd rāh-ı aʿdāya O İskender-nihādıŋ hüsn-i tedbīr-i cihāngīri Ne ṣūret verdi gör āyīne-i āb-ı muṣaffāya Yapıp mecrāsın İstanbul’a bu ābı getirmişti Cenāb-ı Ḥażret-i Fātiḥ Meḥemmed Ḫān-ı Cem-pāye Vefā etmekle ol demler tedārik görmemişlerdi Dehān-ı künkle nā-güncīde olan fażla-i māya Zamān-ı devletinde līk şāhenşāh-ı ẕī-şānıŋ Gelip ʿümrān u vüsʿat ol güzīn şehr-i dil-ārāya Nüfūsuŋ kes̱reti ebr-i bahāra eyledi muḥtāc Yetişmez oldu ol ṣu şehr-i İstanbul’u irvāya Hemān ṣu yerine ḫarc eyledi sīm ü zeri ammā Ḫazīne yaptı gūyā gevher-i āb-ı muṣaffāya Niçün yoldan çıḳar ṭuġyān edersin deyü ḥabs etti Sebīlin taḫliye mevḳūf ḳaldı faṣl-ı germāya Bilip germāda ṣu dībāsınıŋ germī-i pāzārın Kemerler ṭoldurup sermāda verdi ḫalḳa sermāye Riyāż-ı ʿizz ü cāh u şevketi her dem bahār olsun Vücūdun eylesin Ḥaḳḳ gülsitān-ı mülke pīrāye Ṣu gibi ezber ettim Vehbiyā bu ḫayr-ı dil-cūya İki tārīḫ-i ġarrā derc edip bir beyt-i vālāya Zihī sed yaptı Ḥaḳḳā Ḫān Aḥmed mecmaʿ-i māya Aḳan ṣular ṭurur bu bend-i bālā-ṭāḳ-ı zībāya 1135