Şeyḫ-i ṭopcıyān-ı ḥālā ‘Abdülfettāḥ-ı kerīm Ḫayr u iḥsān etmede ḳıldı oŋa Ḥaḳ fetḥ-i bāb Dā’imā endīşesi iḥyā-yı evḳāf etmedir Ṣāḥib-i himmet mekārim-pīşe vü ‘ālī-cenāb İşte bir ḫayrı bu mescid kim binā-yı evvelin Eylemiş idi Sefer Kaḥyā edip hem ṣarf-ı tāb Līk çün eyyām mürūr etmekle ol mescid şerīf Ḳalb-i ‘āşıḳ gibi hep erkānı olmuşdu ḫarāb Tevliyetle behrever olduḳda şeyḫ-i kāmkār Kendi mālın ṣarf edip bu ḫayra oldu kām-yāb Eyleyip tevsī‘-i dīvār verdi saḳfa irtifā‘ Vaż‘-ı minber ile ḳıldı cāmi‘-i ‘ālī-niṣāb Yapdı bir köprü memerr-i nāsa pīş-i mescide Nūr olur metn-i ṣırāṭ üzre bu da bī-irtiyāb Fī-sebīli’llāh bu ḫayra bānī-i s̱ānī olup İsmini mermerde ḳazdı tābe-eyyām-ı ḥesāb Dedi bir mıṣra‘-ı cevherdār ile tārīḫ-i nigāh Cāmi‘-i Fetḥiyye ḥaḳḳā nūr-ı mīzān-ı s̱evāb 1212