Ḳuṭb-ı aʿẓam Ḫaẕret-i Sulṭān-ı Aḥmed Ḫān kim Eylemiş maḥż-ı kerāmet anı Ḥaḳḳ-ı ʿizz ü cel Mihr-i burc-ı salṭanat māh-ı sipihr-i maʿdelet Ḥāmi-i dīn ü şerīʿat cāmiʿ-i ʿilm ü ʿamel Ḳadd-i bālā-yı sütūn-ı cāhına ermez nigāh Ṭāḳ-ı iclāline yetmez rişte-i ṭūl-i emel Ḫıżr rehber bir şeh-i kişver-güşādır kim meger Meyl-i İskender dü-nīm olurdu tīġin etse sel Ṣaḥn-ı mesned-gāh-ı ʿizz ü şevketi gerdūndur Süllem-i iḳbālinin kim pāyesi burc-ı ḥamel Görmek istersen eger ās̱ārın ol şehenşehin Ḫālid İbn Zeyd-i Ebī Eyyūb-i Enṣārī’ye gel Eyledi bünyād iki mevzūn minār-ı dil-nişīn Zīnet-i miḥrāb olan şemʿ-i münevverden güzel Merḳad-i pāk-i ʿalemdār-ı Rasūl-i Ekrem’e Āsumāndan nāzil olmuş nūra beŋzer mā-ḥaṣal Çün olunsa meşʿal-i zīb-i nücūm-ı āsumān Tāb-ı yek ḳandīline nisbet ile şeyʾ-i eḳal Sīmden maṣnūʿa micmer elde ḳāʾim her biri Esselā ḫān-ı sehī ḳad ḳāmet oldu fi’l-mes̱el Her müʾeẕẕin nāme-rīz-i penç-gāh-ı feyż iken Çıḳmasın serv üzre ḳumrī öte dursun bī-mecāl Mevlevīdir gūyiyā ās̱ār-ı Mevlānā okur Yā ilāhiyyāta dāʾir nüsḫa etmiş der-beġal Bu kerāmāt-ı bülend-i şāh-ı ẕī-şānı gören Bāyezīd-i vaḳt Ebu’l-fetḥ-i zamān derse maḥal Bir şeh olmuş mu muvaffaḳ söyle ḥayyāle’s-selāḥ Sikkeyi mermerde ḳazdırdı degil cāy-ı cedel Levḥ-i maḥfūẓa nola yazsa ʿUṭārīd nāmını Ḫāme-i iʿlām uzattı ʿarşa dek alṭun ḥal Bu duʿāya iki yerden çille-bend-i vird olup Āsumāne Şeyḫ-i Bektāşī gibi ḳaldırdı el Tā ki kürsi revnaḳ-ı nüh ḳubbe-i eflāk ola Taḫt-ı devletde muʿammer ede ḥayy-ı lem-yezel Tā ʿimād-ı şerḫ-i pāk-i Aḥmedī ola muḳīm Kaʿbe-i dergāhına yüz sürsün erbāb-ı düvel Medd-i elf-i āferīn-āsā bülend oldu Necīb Bu iki tārīḫ-i dest-i feyż ile olduḳda ḥal Taş dikti rāh-ı ṭāʿate gelip Eyyūb’da Yaptı Ḫān Aḥmed iki zībā mināre bī-bedel