Kām-fermā şāh-ı devrān dāver-i devr-i zamān Baḥr-i ʿirfān ḳulzüm-i iḥsān Sulṭān Muṣṭafā Vaḳf-ı cūd u luṭf u iḥsān eyleyip evḳātını Ḳıldı inʿām ʿāleme ol şāh-ı manṣūru’l-livā Enderūnī ḳullarını cümleten iḥyā edip İltifāt-ı pādişāhāneyle ḳıldı pür-ṣafā Bā-ḫuṣūṣ inʿām ü iḥsān eyleyip ḥadden füzūn Ḫāṣoṭalı ḳullarını luṭfuna gördü sezā Vālid-i mācidleri ʿAbdülḥamīd Ḫān vaḳfınıŋ Fażlasından olmaḳ üzre ḳıldı taʿyīn ü ʿatā Geldigi dem ġurresi māh-ı Cumāẕe’l-evveliŋ Alınıp yedi biŋ üç yüz elli ġurūş dāʾimā İbtidā alıp silaḥdārı aġa üç yüz ġurūş Bākīsin taḳsīm ide bu şart ile ser-tā-be-pā Yaʿnī iki ʿarż aġası ketḫüdā-yı üç oṭa Ḫāṣoṭabaşıyla yarımşar kīse alsa revā Baʿdezīn otuz yedi nefer aġa yüz ellişer Aḫẕ edip şāh-ı cihāna edeler dāʾim s̱enā Her şeb-i ḳandīl ü cumʿa ḫatm ü Yāsīn oḳunup Rūḥuna ʿAbdülmecīd Ḫān’ıŋ ola ḫayr-ı duʿā Çünkü Aḥmed Beg silaḥdār iken oldu bu kerem Sāye-i şāhīde eyle kāmrān yā Rabbenā Ben de taḥsīn birle Vāṣıf söyledim tārīḫini Ḫāṣoṭaya eyledi nev-cūd Sulṭān Muṣṭafā 1222 el-Faḳīr Yesārī-zāde Muṣtafā ʿİzzet ġufire lehümā