Şeh-i kişver-güşā Sulṭān Selīm Ḫān’ıŋ Cihān ‘aṣrında oldu rāḥata maẓhar Şeref-rīz olıcaḳ emr-i hümāyūnu Sarāy cümle donandı oldu pür-zīver Görüp ‘Abdülkerīm Ağa-yı ser-ḥammām Cihānı etdiğin lebrīz meserretler Revā-sāz olmadı böyle ḫarāb ḳalmaḳ Bu ḥammām-ı kebīr-i baḥr u ber-manẓar Derūnı sūznāk ü sīnesi pür dāġ Nem-ālūde sezā mı çeşmi bu demler Hemān külḫan-mis̱āl her laḥẓa yansın mı Cihānda olmasın mı zīb-i şevḳ-āver Ser-i ḥammām güzel ġayret himem etdi Münāsip gördü vermek ḫoş bahā vü fer Zehī pīrāye verdi dil-keş ü a’lā Hemān bāġ-ı İremle oldu hem-peyker İlāhī ‘ömrünü şāh-ı cihān-bānıŋ Medīd eyle hem ol her kārda yāver Bulunca āb u tāb u ḥüsn ü germiyyet Bu germ-ābe-i dil-cū feraḥ-güster Dedim ‘Ārif hemān bu mıṣra‘ı tārīḫ Büyük hammām müzeyyen oldu ra‘nā-ter Ketebehu el-Fakīr Muḥammed Nūrī Çuḳadār-ı Şehriyārī-i Ḫazīne 1206