Ḳuṭb-ı cihān-bān-ı zamān Sulṭān Maḥmūd’uŋ felek Devrānını dehre n’ola ḳılsa medār-ı iftiḫār Monlā vü Şems’e edeli ol mihr-i şevket iḥtirām Çarḫ üzre olmuş mevlevī māh ile mihr-i tāb-dār Ṣīt-i ḳudūm-i şevketi verdikçe dehre velvele Bu devr-i şevk içre semāʿ etse n’ola ehl-i diyār Hep naʿt-ḫān-ı vaṣfıdır ol ḳuṭb-ı devrānıŋ cihān Etsin duʿāsın ehl-i dil āyīn-i her leyl ü nehār Yapmışdı yigirmi bir sene aḳdem bu dergāhı o şeh Şimdi yine tecdīdine ṣarf etdi naḳd-i bī-şümār ʿĀlem dü-bālā şevḳ ile giydi külāh-ı mefḫaret ʿUşşāḳıŋ iḥyā edeli cān u dilin ol tāc-dār Sulṭān Veled devrinde tā gül devri āheng oluna Ol şāhıŋ ʿahd-i şevketi nuṣretle olsun nev-bahār Zīver güher-veş çıḳdı bir tārīḫ genc-i ḫāmeden Ḳıldı iki kerre binā bu ḫānḳāhı şehriyār 1253