Zihī ḫoş-ṭarḥ-ı şādırvān-ı dil-cū-yı ṣafa-güster Ki ‘ayn-ı selsebīl-i ṣaḥn-ı cennet dense erzānī Göreydi ḥavż-ı berrāḳḳında bu āb-ı revān-baḫşā Sikender ārzū etmezdi hergiz āb-ı ḥayvānı Hezār naġme-senc eyler hevāsı murġ-ı taṣvīri Verir ḥüsn-i benāmı dil-nişīni ẕevḳ-i rūḥānī Baḳılsa bir içim ṣudur leṭāfetle bu şādırvān Ki şīrīn-kām eder her-dem zülāl-i neşve-cūyānı Güzel buldu ṣuyun mecrā-yı ‘ayn-ı mekremet ḥaḳḳā Olunca böyle olsun ḫayr-ı cārī feyż-i Rabbānī Ṣu gibi ezber etsin Ṭā’ibā şādāb olup ‘ālem Du‘ā-yı Vālide Sulṭān-ı ‘ālī-ḳadr-i ẕī-şānı Hemīşe mevrid-i ḫayr ede ẕāt-ı hümāyūnun Ṭolandıkça cihānda cūlar eṭrāf-ı gülistānı Dedim icrā edince bir dem-i ḫurremde tārīḫin Zihī zībende şādırvān-ı mülk-ārā-yı sulṭānī 1123(?)